lunes, 8 de junio de 2026
El AMOR - ЖарPa
ЛЮБОВТА
няма име и лице.
Богатство е за този,
който я намери и усети.
Без думи оставаш,
но всъщност преживяваш...
Летиш към другия
и се приютяваш.
Сливате се в едно-
Няма по-голямо вълшебство!
ЖарPa
El AMOR
no tiene nombre ni rostro.
Es un tesoro para quien
lo encuentra y lo siente.
Te quedas sin palabras,
pero en realidad lo experimentas...
Vuelas hacia el otro
y encuentras refugio.
Se funden en uno solo.
¡No hay magia más grande!
JarRa
domingo, 7 de junio de 2026
Lucila Velásquez (1927–2009)
Vanessa Alejandra Valecillos Sánchez:
Lucila Velásquez (1927–2009), nacida en la noche de un 27 de mayo, fue una de las voces más singulares y vanguardistas de la literatura venezolana.
Escribo estás palabras en la noche del 27 de mayo de 2026. No olvidé el cumpleaños 99 de mi hermana Olga Lucila, la poetisa Lucila Velásquez. Me entristece que hoy comienza a transcurrir el Año Centenario de una de las mentes más brillantes de nuestra familia. Aunque no hemos alquilado la dimensión de su obra, en general bastante difícil y apartada de la poesía rimada de difusión más amplia, su contribución al desarrollo de la Ciencia - Poesía es ampliamente reconocida a nivel mundial.
Les transcribo la respuesta que obtuve al indagar sobre ella con inteligencia artificial (Gemini): Lucila Velásquez (1927–2009) fue una de las voces más singulares y vanguardistas de la literatura venezolana del siglo XX. Escribió una obra que transitó con naturalidad entre el lirismo profundo, el compromiso social y la indagación intelectual, rompiendo los moldes tradicionales de la poesía de su época.
Además de su destacada labor diplomática (siendo embajadora de Venezuela en Bulgaria, Rumanía, Dinamarca y Grecia) y su activo rol en la defensa de los derechos de la mujer, dejó una huella imborrable como periodista y gestora cultural.
Su contribución a la Ciencia-Poesía
El aporte más revolucionario de Lucila Velásquez a las letras hispanas fue, sin duda, su capacidad para tender un puente estético entre el rigor de la ciencia y la sensibilidad de la poesía.
En una época donde las humanidades y las ciencias exactas se consideraban universos distantes e irreconciliables, ella intuyó que ambos compartían un origen común: la capacidad de asombro ante los misterios del cosmos y de la vida.
El lenguaje científico como materia lírica: Lucila no temió incorporar a sus versos la terminología de la física, la astronomía, la biología y la química. Elementos como los átomos, las partículas en suspensión, las leyes de la termodinámica o la inmensidad del espacio exterior se convirtieron en metáforas para explicar la condición humana, el amor, el paso del tiempo y la trascendencia.
El cosmos como espejo del alma: En poemarios clave como El árbol de fuego o sus indagaciones sobre el universo, la estructura del cosmos no es descrita con frialdad matemática, sino con una profunda reverencia mística y filosófica. Para ella, el microcosmos celular y el macrocosmos estelar respondían a una misma vibración poética.
Pionera de una tradición familiar e intelectual: Su obra demostró que la precisión del conocimiento científico no extingue la belleza, sino que la potencia. Esta visión abrió un camino luminoso para las generaciones posteriores, demostrando que la poesía también puede —y debe— nutrirse de la verdad científica para explorar las fronteras de lo invisible.
Lucila Velásquez transformó el poema en un laboratorio de la palabra, donde la luz, la energía y la materia se fundieron para siempre con la emoción humana.
No sé si alguno se conmueve ante una semblanza tan especial y signicativa. Lamentablemente, en nuestra familia mal gastamos el tiempo siguiendo a influencers de poca monta, casi con reverencia. Mientras, que a lo nuestro, lo propio, lo ignoramos y deseamos. Por lo menos yo no lo hago. Ojalá algún otro se conmueva y piense como yo. Cómo decía Jorge Manrique, uno muere el día que nadie lo recuerda. Hermana, sigues viva en mi corazón. Feliz 99 cumpleaños y luminoso inicio de tu Año Centenario.
Consideren está opinión:
El árbol de Chernóbil: La ciencia hecha vivencia
Durante su misión como embajadora en Dinamarca, vivió en primera persona el impacto del accidente nuclear de Chernóbil en 1986. La necesidad de protegerse con pastillas de yodo ante la invisible amenaza de la nube radiactiva que cruzaba los cielos nórdicos se convirtió en el detonante de uno de sus poemarios más profundos y universales: El árbol de Chernóbil (1989). En esta obra, el lenguaje de la física nuclear y la fragilidad biológica se funden para advertir sobre los riesgos de la soberbia humana frente a las fuerzas del cosmos, consolidando su lugar en la vanguardia de la Ciencia-Poesía mundial.
7/6/2026] Vanessa Alejandra Valecillos Sánchez: Gracias tio.
.jpg)
sábado, 6 de junio de 2026
jueves, 4 de junio de 2026
EL ECO DE LAS HORAS
Ехото на часовете Часовникът не спря безмилостния си марш, докато любовта вярваше в средата; това, което някога беше неизбежен огън, днес е огън, който прегръща. Закъсня, нощта е дълбока, думите се губят в необятността, докато това разстояние ни залива със студената тишина на реалността. Всеки километър е буца в гърлото, бездна, която не може да бъде преодоляна, въздухът е кратък и отсъствието плаши, когато любовта ни е все още топла.
La Buscaras
Ще палиш огън, за да я намериш. Ще хвърляш спомени като дърва, ще ги
слушаш как пукат, как горят, как се превръщат в пепел, а тя — не. Тя ще стои в
пламъка, в онзи миг преди да угасне, където болката е най‑истинска.
И всяка нощ надежди ще гориш в познатите, изгладени постели, където
тялото ти помни какво е било да не си сам. Ще се обръщаш към празното място до
себе си и ще се чудиш как може тишината да тежи повече от липсата на въздух.
Ще бъде там — в ръцете им добри, в
спокойното им дишане до тебе, в начина, по който ще те прегръщат, без да знаят,
че прегръщат само сянката ти. Ще те обичат — но ти ще усещаш как любовта им се
разбива в стените, където тя още живее.
Ще ти горчи… закуската в леглото, вкусът им нежен, усмивките им, които не
стигат до онова място в теб, където тя е оставила последната си дума. Ще се
усмихваш вежливо, а отвътре ще се разпадаш на тишини и недоизречени спомени.
И изгревът ще ти се стори страшно сив —
като ден, в който няма смисъл да отваряш очи. Ще гледаш небето и ще се чудиш
Ще вземеш душ. И пак ще я измислиш — от
капките по кожата, от парата по огледалото, от онзи миг, в който водата се
стича по гърдите ти точно както някога се стичаше тъгата ѝ. Ще я измислиш отново
— по‑красива, по‑далечна, по‑невъзможна. И ще разбереш, че някои хора си
miércoles, 3 de junio de 2026
martes, 2 de junio de 2026
TUYA Xinia Picado
Tuya Sentirme así sometida a ti, ser tu esclava, sentir como tu lengua la pasas por mis labios, es una perturbante delicia. Se que me tienes a tus pies, are todo lo que me digas no puedo resistirme a está sensación que me heces sentir. Todo mi cuerpo se extremese de solo pensar lo que aremos y yo así sumisa, se que me tienes atada a tus deseos. Dime lo que quieres te cumpliré todos tus caprichos, porque se que ya no me puedo soltar y me gusta sentirte así. Se que al permitirte hacerme lo que tu desees, yo también podré disfrutar cada parte de ti. Xinia Picado Costa Rica D. R. A
