Hay ausencias que dejan una casa vacía en el lenguaje.
Durante dos noches, coincidiendo con el inicio de la luna cuarto menguante de julio, nos reuniremos para escribir desde aquello que terminó, cambió o nunca llegó a ser. Leeremos poesía, compartiremos textos, exploraremos ejercicios de escritura, meditación y movimiento, habitando juntas la palabra para nombrar lo que se va y lo que permanece.
7 y 8 de julio
7:00 PM (México)
Con Lola Silva (México), Anayibe Paipilla (Colombia) y Aura Guerra (Nicaragua).
annibeyiana18@gmail.com o escribir al WhatsApp +573203066662 para detalle de la inscripción y poder agregar al grupo que se está armado. Muchas gracias
Очите ти
В очите ти звездите оживяват, но всяка светлина е рана — блести, но парѝ, сякаш небето само си спомня колко пъти сме се губили.
Нощта разплита шепота ни бавно, като
нишка от забравена дреха, която още пази мириса на двама, които са се обичали
твърде силно, за да останат цели.
Всяка твоя усмивка е песен, но в нея има
тъга, която само аз разбирам — тъга, която трепери като струна, когато
произнасям името ти наум.
Любовта ни — вятър, що прелита, но в този
вятър има пепел, има спомени, които режат, има мигове, които още горят като
въглени под кожата ми.
Сърцето ми твоето име шепне — понякога
тихо като молитва, понякога силно като вик, който морето поглъща, но никога не
връща обратно.
Вълните се разбиват, но носят твоя образ
— размазан, далечен, и все пак единствено истински. И аз вървя към него, дори
когато знам, че ще ме удави.
И ако времето ни раздели, ако светът ни
разкъса на две, ако пътищата ни станат чужди — знай, че в мен ще останеш. Не
като спомен, а като пулс, като белег, като тиха болка, която не искам да
лекувам.
Защото ти си онова сърце, което нося в
себе си, дори когато моето отдавна е спряло да бие.
- Д.Симеонов
Tus ojos
En tus ojos las estrellas cobran vida, pero cada luz es una herida: brilla, pero quema, como si el cielo solo recordara cuántas veces nos hemos perdido.
La noche desentraña lentamente nuestros susurros, como un hilo de una prenda olvidada que aún conserva el aroma de dos que se amaron
demasiado para permanecer completos.
Cada sonrisa tuya es una canción, pero en ella hay una tristeza que solo yo entiendo: una tristeza que tiembla como una cuerda cuando
pronuncio tu nombre en mi mente.
Nuestro amor: un viento que pasa volando, pero en este
viento hay cenizas, hay recuerdos que cortan, hay momentos que aún arden como
brasas bajo mi piel.
Mi corazón susurra tu nombre, a veces
en voz baja como una plegaria, a veces fuerte como un grito que el mar engulle, pero que nunca
regresa.
Las olas rompen, pero llevan tu imagen,
borrosa, distante, y sin embargo, la única verdadera. Y camino hacia ella, aun
sabiendo que me ahogará. Y si el tiempo nos separa, si el mundo nos parte en dos, si nuestros caminos se vuelven extraños, debes saber que permanecerás en mí. No como un recuerdo, sino como un latido, como una cicatriz, como un dolor silencioso que no quiero sanar. Porque eres ese corazón que llevo dentro, incluso cuando el mío hace tiempo que dejó de latir.
- D. Simeonov
Pasión de amor corre por mis venas, un fuego vivo que quema mis penas, en cada mirada te entrego el mi amor, Eres mi luna llena en la noche oscura, la dulce calma, la hermosa locura de amarte tanto, fuerza del amor que todo lo cambia, lluvia de besos por tu hermoso cuerpo.En este silencio de la noche hacemos el amor con locura y placer, ver el universo es más bello contigo acostado en el jardin, escucha el latido de mi corazon que grita tu nombre, bajo este cielo que todo lo esconde. Cruzo los mares que sale de tu cuerpo, es el gemido de la vida que ya no vendra, te amo amor mio con todo mi alma, eres mi oasion de amor, eres el sol que despierta mi alma.fbroduccionesfibproduccionesEs la recompensa de la vida que invita a vivir
Tus labios y los míos dictan la ley, en este refugio donde somos uno solo... Unidos en un beso apasionado lleno de amor.
Xinia
Estos tus besos apasionados me hacen sentirte así tan mío, tan cerca... mi piel se eriza por el contacto de tu cuerpo. Dentro de mi hay un temor a enamorarme, pero también quiero perderme entre tus brazos.
Petti
¿De qué tienes temor?
Qué te acarie con ternura, que toque tus hermosos senos, de amarte como te amo oh de hacerte el amor y que gimas con locura, temes a este fuego que quema los miedos, descubrir que el amor es gozar juntos.
Xinia
Dejaré a un lado el temor, me dejaré llevar por el instinto, perderme en este momento de debilidad, que me recorras, gemir de placer, probar cada parte de ti, disfrutarte plenamente, como si el tiempo apremiará.
Petti
Cuanto ansío que pruebes mi cuerpo y yo probar lo más rico del tuyo, quiero beber de tu orgasmo, fundir mi flujo en tu boca que corra por tus senos. Que está noche no pares de gemir mientras nos amamos hasta llegar a la cúspide del deseo,teniendo a la luna por testigo de nuestro amor.
Xinia
La luna será nuestra única testigo, esa luna que se asoma tímida y no quiere perturbar este momento.Dame de beber de tu dulce miel, qué está noche sea inolvidable, amemonos sin control, dejame seducirte así.
Petti
Yo todo tuyo me entregó por completo, déjame disfrutar tus pechos, dibujar con mis manos tus contornos, dejame besar tus pezones como quien roza un fruto delicado, despertando la piel en vibraciones y recorrer con mi lengua esa parte secreta, la geografía viva de tu cuerpo... donde la noche se vuelve cómplice de nuestra desnudez.
Xinia
Quiero hacerte disfrutar qué sientas mis labios humedecer tú delicioso cuerpo, saciarme poco a poco de ti. Escucharte gemir cuando llego a tu virilidad perfectamente erecta, gozarte a plenitud, hacer que tu lava ardiente queme mis labios gritando tu nombre y te pida más y más.
Caballos... Lo que se dice caballos confieso que he visto alguno, desde el pangaré al lobuno supe andar en más de uno por estos campos de Dios.
Nunca los tuve de a dos, un poco por no repartir cariño, y así desde que era niño siempre de a uno el caballo. Porque en cuestión del querer el caballo y la mujer suelen ponerse celosos, y es que he visto a tantos mozos quedar sin guaina y de a pie.
Pero si se tiene fe, sin ánimo de ofender tenga de a uno el caballo, de a dos tenga la mujer.
Lindo animal el caballo, linda su estampa y pelaje, lindo verlo en el paisaje de nuestro campo argentino. Y linda la cuatro por cuatro, lindo el aire acomodado, fuerza bruta y cien caballos y con turbo, una manada. Pero fijate si a ver podes mirarlo a los ojos sentir calor en su piel de acero y faros de hiodo. A ver si en el malezal por cañadas y andurriales puede mostrar lo que vale igual que un solo caballo.
Tu caballo y mi caballo se conocieron la tarde que vos viniste a dejarme tu flor de buena amistad. Ellos se hicieron hermanos de potreros y de palenque, vos y yo fuimos hermanos de churrascos y agua ardiente.
Y así, entre la guerra y la paz, destrezas y cabalgatas, entre ponchos y alpargatas, entre bastos y caronas, por corrales y cordeonas, por remates y subastas, con botas y con espuelas, entre cabrestos y suelas, siempre así. Tu caballo y mi caballo, rienda firme o rienda suelta, ayer potros, hoy de vuelta.
Saben cuánto los queremos y cómo los respetamos, y que el lugar que le damos se lo tienen merecidos, por eso es que son queridos por criollos y bien paridos, por gauchos y por cabales. Si alguno te puso precio por dar valor a las cosas, noble caballo argentino, ¡nadie sabe cuánto vales!
Poema de Juan Carlos Jensen
Коне...
Това, което наричате коне,
признавам, че съм виждал няколко,
от дивия кон до вълкоподобния,
яздил съм повече от един
през тези Божии полета.
Никога не съм имал два,
отчасти, за да не споделям обич,
и затова, откакто бях дете,
винаги по един кон.
Защото, когато става въпрос за любов,
конете и жените
са склонни да ревнуват,
и съм виждал толкова много млади мъже
да останат без любима и пеша.
Но ако имате вяра,
без да искате да обидите,
имайте един кон,
имайте две жени.
Конят е красиво животно,
красив е външният му вид и козината му,
красиво е да го видите в пейзажа
на нашата аржентинска провинция.
И задвижването на четирите колела е красиво,
красиво е удобното возене,
грубата сила и сто конски сили,
а с турбо, цяло стадо.
Но вижте дали можете да го погледнете в очите, да усетите топлината по кожата му, стоманените му фарове.
Виж дали в гъсталака, през дерета и странични пътища, той може да покаже стойността си, точно като един кон.
Твоят кон и моят кон се срещнаха в следобеда, в който дойде да ми оставиш цветето си на истинско приятелство.
Те станаха братя по пасища и кошари, ти и аз бяхме братя по барбекюта и агуардиенте.
И така, между война и мир, умения и езда, между пончо и еспадрили, между седла и одеяла, през кошари и рязане на въжета, през търгове и продажби, с ботуши и шпори, между оглавници и подметки, винаги така.
Твоят кон и моят кон, с твърд или хлабав повод, вчера жребчета, днес отново обратно.
Tócame con el olor de las flores
besado por el sol de la mañana.
Probablemente ella lo hace y ama
germina, como cualquier pequeño grano.
Piensa en mí en minutos de tristeza,
Dibujame sin pinceles ni lápices.
Cree en mí, yo brillo en la noche,
cuando la luz en ti me encuentro.
Ámame, quiéreme tanto,
que mis pensamientos deben fusionarse con los tuyos.
Incluso si nos hayamos ido después de eso
con tus alas volaré.
Voy a ser blanco silencio entonces
y luz como una nube flotaré.
Tócame con el olor de las flores
¡Y tu espíritu en mí vivirá!
El autor
Leonida Doncheva
Докосвай ме със полъх на цветя
целунати от утринното слънце.
Навярно тя така и любовта
покълва, като всяко малко зрънце.
Измисляй ме в минути на тъга,
рисувай ме без четки и моливи.
Повярвай в мен, аз светя във нощта,
когато светлината в теб откривам.
Обичай ме, обичай ме така,
че мислите ми с твоите да сплитам.
Дори и да ни няма след това
със твоите криле аз ще политам.
Тогава ще съм бяла тишина
и лека като облак ще се рея.
Докосвай ме със полъх на цветя
и твоя дух във мене ще живее!
Автор
Леонида Дончева
La poesía tiene el poder de llevarnos más allá de las palabras- a los reinos del amor, la esperanza, la memoria y las verdades que unen los corazones humanos. Hoy, tenemos el placer de reconocer tres obras excepcionales que destacaron por su profundidad emocional, poderosas imágenes y mensajes significativos.
Cada poema abre una ventana única a la experiencia humana, recordándonos por qué la poesía sigue inspirando, consolando y conectando a la gente de todo el mundo.
Leonida Doncheva recibe el
Premio Whisper of Flowers
por su tierno y edificante poema, lleno de luz, devoción y conexión espiritual. A través de imágenes graciosas y belleza lírica, el poema revela el amor como una fuerza que trasciende el tiempo y permanece para siempre vivo dentro del corazón.
Barbara Jackiewicz recibe el
Premio El Teatro de la Vida
para "Vinieron al prado". Rico en simbolismo y silenciosa reflexión, este poema que provoca la reflexión invita a los lectores a mirar más allá de las apariencias y contemplar las historias más profundas que se desarrollan dentro del teatro de la vida.
Olga Chorna recibe el
Premio el Diente de León de la Esperanza
para "Kulbaba". Profundamente conmovedor y emocionalmente poderoso, el poema transforma el humilde diente de león en un símbolo de esperanza, memoria y resistencia. Su mensaje nos recuerda que incluso en medio de pérdidas y dificultades, la esperanza sigue floreciendo.
¡Felicidades a estos tres notables poetas! Tus palabras inspiran, tocan corazones y enriquecen el mundo de la poesía con belleza, sabiduría y esperanza!
Liza B Morgan
Fundador/Presidente
Yana Yani - Yana Stoyanova
Administración
El camino del poeta - para aspirantes al equipo de poetas
Touch me with a breath of flowers
kissed by the morning sun.
Perhaps that is how love
sprouts, like every little berry.
Invent me in moments of sadness,
draw me without brushes and pencils.
Believe in me, I shine in the night,
when I discover the light in you.
Love me, love me so
that my thoughts will intertwine with yours.
Even if we are no more,
I will fly with your wings.
Then I will be white silence
and light as a cloud I will soar.
Touch me with a breath of flowers
and your spirit will live in me!
Author
Leonida Doncheva
Bulgaria
Tócame con un soplo de flores
besado por el sol de la mañana.
Tal vez así es como el amor
brotes, como cada pequeña baya.
Invéntame en momentos de tristeza,
Dibujame sin pinceles ni lápices.
Cree en mí, yo brillo en la noche,
cuando descubro la luz en ti.
Ámame, quiéreme tanto
que mis pensamientos se entrelazarán con los tuyos.
Aunque ya no estemos,
Volaré con tus alas.
Entonces seré blanco silencio
y la luz como una nube me elevaré.
Tócame con un soplo de flores
¡Y tu espíritu vivirá en mí!
Autor
Leonida Doncheva
Bulgaria
No eres solo mi amor,
eres mi sol en los días más oscuros,
una luz que nace dentro de mí,
incluso cuando todo en mi mundo se desmorona.
Eres mi inspiración,
mi corazón que tiembla,
cuando susurras mi nombre en el silencio.
Cada sonrisa tuya es una danza estrellada,
una chispa suave que desgarra la noche,
y me quedo bajo el cielo
preguntándome cómo es posible
que una sonrisa pueda salvarme de mí misma.
Tu presencia es música,
una melodía que nunca muere,
incluso cuando la tristeza me abraza
y me arrastra al fondo.
Eres la canción que me trae de vuelta.
Te adoro porque eres más que un sueño,
eres la magia que no se puede explicar,
pero que se siente como una emoción,
como un dolor dulce,
como un fuego que arde,
pero nunca se apaga.
Eres el milagro que me hace
creer en algo más grande que yo,
incluso cuando mi mundo se desmorona en silencio.
Contigo, mi mundo es perfecto,
no porque esté libre de pecado,
sino porque tú estás en él.
Y si alguna vez te pierdo,
vagaré por el tiempo
como una sombra buscando su luz.
Porque no eres solo mi amor,
eres todo lo que duele,
todo lo que sana,
y todo lo que me hace
querer seguir viviendo.
- D. Simeonov
Ти не си просто любовта ми —
ти си моето слънце в най-мрачните дни,
светлина, която се ражда в мен,
дори когато всичко в света ми се разпада.
Ти си моето вдъхновение,
моето сърце, което трепери,
когато прошепнеш името ми в тишината.
Всяка твоя усмивка е звезден танц —
нежна искра, която разкъсва нощта,
а аз стоя под небето
и се чудя как е възможно
една усмивка да ме спасява от самия мен.
Присъствието ти е музика —
мелодия, която не стихва,
дори когато тъгата ме прегръща
и ме дърпа към дъното.
Ти си песента, която ме връща обратно.
Обожавам те, защото си повече от мечта —
ти си магията, която не се обяснява,
а се усеща като трепет,
като болка, която е сладка,
като огън, който гори,
но никога не изгаря.
Ти си чудото, което ме кара
да вярвам в нещо по-голямо от мен,
дори когато светът ми се разпада на тишина.
С теб светът ми е съвършен —
не защото е безгрешен,
а защото в него има теб.
И ако някога те загубя,
ще се скитам през времето
като сянка, която търси своята светлина.
Защото ти не си просто любовта ми —
ти си всичко, което боли,
всичко, което лекува,
и всичко, което ме кара
да искам да остана жив.
- Д.Симеонов
Durante dos noches, coincidiendo con el inicio de la luna cuarto menguante de julio, nos reuniremos para escribir desde aquello que terminó, cambió o nunca llegó a ser. Leeremos poesía, compartiremos textos, exploraremos ejercicios de escritura, meditación y movimiento, habitando juntas la palabra para nombrar lo que se va y lo que permanece.
7 y 8 de julio
7:00 PM (México)
