Полъх далечен
с усмивки на лято.
Облак-въздишка
във рамка от злато.
Бавно се спуска
ефирно перце,
скача, танцува
във мойте ръце.
Вятърът тихо
нашепва без глас,
спомен за някой
далече от нас...
Птица навярно
над мен е била,
или пък ангел
разперва крила?
Просторът небесен
над мен се разгръща,
а ангелът нежно
с любов ме прегръща!
Автор
Леонида Дончева
Una brisa lejana
con sonrisas de verano.
Un suspiro de nube
en un marco dorado.
Una
pluma etérea desciende lentamente,
salta, danza
en mis manos.
El viento susurra en silencio,
un recuerdo de alguien
lejos de nosotros...
Probablemente un pájaro estaba
sobre mí,
¿o es un ángel
desplegando sus alas?
La inmensidad del cielo
sobre mí
se despliega,
¡y el ángel me abraza con ternura,
con amor!
Autora
Leonida Doncheva
0 comments:
Publicar un comentario