И още една грамота, с която бях изненадана днес, за стихотворението ми "Тривиата"!
Como en una pausa entre dos lágrimas…
Como en una pausa entre dos lágrimas apareciste, no con un trueno, sino con un silencio en el que todo me hablaba.
El mundo dejó de respirar, el tiempo se detuvo en un instante, y yo… simplemente te miré, como si mis ojos vieran la luz por primera vez.
No pedí nada: ni una palabra, ni una promesa, ni un mañana. Solo que te quedaras un momento más en ese instante en que mi corazón respira a tu ritmo, en el que cada pensamiento se convierte en una caricia, y cada silencio, en una plegaria.
Eras como un recuerdo que regresa, pero no duele. Como un aliento que nunca termina. Como una luz que no ciega, sino que sana.
Y te miré: en tus ojos había un hogar, en tu sonrisa, paz, en tu presencia, todo lo que siempre he buscado en mí.
Como en una pausa entre dos lágrimas apareciste, y el mundo enmudeció para escuchar a mi corazón decirte: «Quédate». Quédate, aunque sea un instante, aunque sea un suspiro, aunque sea un instante fugaz. Quédate, porque en este momento todo es verdad, todo es amor, todo somos nosotros.
Y cuando te vayas, si te vas, sabré que estuviste aquí: en la pausa entre dos lágrimas, en el silencio, en el corazón, en mí.
D. Simeonov
Canción de la autora! 🎶🎤🎧
La Luna Pequeña Estrofa 1: Yo estaba en el camino, una luna pequeña, que brillaba en la noche, mi hogar era la bóveda azul, y las estrellas, hermanos y hermanas. Hablé en voz baja con los vientos, acaricié las nubes con rayos, y en mi corazón escondí un sueño: dar luz en la oscuridad. Estribillo: Soy una luna pequeña, con alma de velo plateado, cuando la noche extiende su manto, brillo en silencio sobre el mundo dormido. Soy una luna pequeña, una canción en la inmensidad oscura. Y cuando alguien busca un camino a través del silencio, le muestro el camino con mis estrellas. Estrofa 2: Conocí hermosos amaneceres y atardeceres, escuché el susurro en cada altura. Conservé los sueños infantiles y felices, escondidos en las suaves alas del amor. Coro: Soy una pequeña luna con alma de velo plateado, cuando la noche extiende su manto, brillo silenciosamente sobre el mundo dormido. Hasta el día de hoy, en el cielo azul, llevo mi buen sueño -seguir siendo una pequeña luna que brilla con amor en la noche. Autora del texto: Nataliya Nedelcheva,
Es un gran honor y un placer para mí compartir el premio que recibí hoy por mi trabajo. Y como dice Juan Ramón Jimena en un sabio dicho: "La poesía es un estado de gracia que trasciende la cultura". Y el lenguaje del arte es el del alma. Un sincero agradecimiento. Natalia Nedelcheva
Es muy probable que nunca volvamos a ver a un futbolista con el impacto, la constancia y el talento de Lionel Messi. Su combinación única de visión de juego, regate, creación de juego y capacidad goleadora durante más de dos décadas lo posiciona, para la gran mayoría de los expertos y fanáticos, como el mejor jugador de la historia del deporte.
Полъх далечен
с усмивки на лято.
Облак-въздишка
във рамка от злато.
Бавно се спуска
ефирно перце,
скача, танцува
във мойте ръце.
Вятърът тихо
нашепва без глас,
спомен за някой
далече от нас...
Птица навярно
над мен е била,
или пък ангел
разперва крила?
Просторът небесен
над мен се разгръща,
а ангелът нежно
с любов ме прегръща!
Автор
Леонида Дончева
Una brisa lejana
con sonrisas de verano.
Un suspiro de nube
en un marco dorado.
Una
pluma etérea desciende lentamente,
salta, danza
en mis manos.
El viento susurra en silencio,
un recuerdo de alguien
lejos de nosotros...
Probablemente un pájaro estaba
sobre mí,
¿o es un ángel
desplegando sus alas?
La inmensidad del cielo
sobre mí
se despliega,
¡y el ángel me abraza con ternura,
con amor!
Autora
Leonida Doncheva
Очите ти В очите ти звездите оживяват, но всяка светлина е рана — блести, но парѝ, сякаш небето само си спомня колко пъти сме се губили. Нощта разплита шепота ни бавно, като нишка от забравена дреха, която още пази мириса на двама, които са се обичали твърде силно, за да останат цели. Всяка твоя усмивка е песен, но в нея има тъга, която само аз разбирам — тъга, която трепери като струна, когато произнасям името ти наум. Любовта ни — вятър, що прелита, но в този вятър има пепел, има спомени, които режат, има мигове, които още горят като въглени под кожата ми. Сърцето ми твоето име шепне — понякога тихо като молитва, понякога силно като вик, който морето поглъща, но никога не връща обратно. Вълните се разбиват, но носят твоя образ — размазан, далечен, и все пак единствено истински. И аз вървя към него, дори когато знам, че ще ме удави. И ако времето ни раздели, ако светът ни разкъса на две, ако пътищата ни станат чужди — знай, че в мен ще останеш. Не като спомен, а като пулс, като белег, като тиха болка, която не искам да лекувам. Защото ти си онова сърце, което нося в себе си, дори когато моето отдавна е спряло да бие. - Д.Симеонов
La Voz de Poeta desde Islas Canarias España
- 
- 
- 
Canarias
Durante dos noches, coincidiendo con el inicio de la luna cuarto menguante de julio, nos reuniremos para escribir desde aquello que terminó, cambió o nunca llegó a ser. Leeremos poesía, compartiremos textos, exploraremos ejercicios de escritura, meditación y movimiento, habitando juntas la palabra para nombrar lo que se va y lo que permanece.
7 y 8 de julio
7:00 PM (México)
Очите ти В очите ти звездите оживяват, но всяка светлина е рана — блести, но парѝ, сякаш небето само си спомня колко пъти сме се губили. Нощта разплита шепота ни бавно, като нишка от забравена дреха, която още пази мириса на двама, които са се обичали твърде силно, за да останат цели. Всяка твоя усмивка е песен, но в нея има тъга, която само аз разбирам — тъга, която трепери като струна, когато произнасям името ти наум. Любовта ни — вятър, що прелита, но в този вятър има пепел, има спомени, които режат, има мигове, които още горят като въглени под кожата ми. Сърцето ми твоето име шепне — понякога тихо като молитва, понякога силно като вик, който морето поглъща, но никога не връща обратно. Вълните се разбиват, но носят твоя образ — размазан, далечен, и все пак единствено истински. И аз вървя към него, дори когато знам, че ще ме удави. И ако времето ни раздели, ако светът ни разкъса на две, ако пътищата ни станат чужди — знай, че в мен ще останеш. Не като спомен, а като пулс, като белег, като тиха болка, която не искам да лекувам. Защото ти си онова сърце, което нося в себе си, дори когато моето отдавна е спряло да бие. - Д.Симеонов Tus ojos En tus ojos las estrellas cobran vida, pero cada luz es una herida: brilla, pero quema, como si el cielo solo recordara cuántas veces nos hemos perdido. La noche desentraña lentamente nuestros susurros, como un hilo de una prenda olvidada que aún conserva el aroma de dos que se amaron demasiado para permanecer completos. Cada sonrisa tuya es una canción, pero en ella hay una tristeza que solo yo entiendo: una tristeza que tiembla como una cuerda cuando pronuncio tu nombre en mi mente. Nuestro amor: un viento que pasa volando, pero en este viento hay cenizas, hay recuerdos que cortan, hay momentos que aún arden como brasas bajo mi piel. Mi corazón susurra tu nombre, a veces en voz baja como una plegaria, a veces fuerte como un grito que el mar engulle, pero que nunca regresa. Las olas rompen, pero llevan tu imagen, borrosa, distante, y sin embargo, la única verdadera. Y camino hacia ella, aun sabiendo que me ahogará. Y si el tiempo nos separa, si el mundo nos parte en dos, si nuestros caminos se vuelven extraños, debes saber que permanecerás en mí. No como un recuerdo, sino como un latido, como una cicatriz, como un dolor silencioso que no quiero sanar. Porque eres ese corazón que llevo dentro, incluso cuando el mío hace tiempo que dejó de latir. - D. Simeonov
Soy Un alma sin rostro mi corazón! Un tanto roto. Soy Palabras no pronunciadas que mis letras delata. Soy Aroma de suave fragancia y...
